اشکهایم را حرمت نهادی و نوشتی
گفتی می نوسم تا بخندی
خنده پایان اشک است
پس من هم می خندم
اما آرام....
تا صدای پرواز قلمت
تنها صدای این خانه باشد.
و اما...
این بار یک تقاضای دیگر...
به بچه که بخندی پر رو میشود ... نه؟
چه بچه باشم چه بزرگ
همیشه دستم به سوی استغنایت دراز است
می دانم این بار هم اجابتم خواهی کرد.
تقاضایم این بار برای خودم درد است.
میخواهم بگویم که گرچه عاشق چشمانت هستم
اما لحظه ای آنها را ببند.
چه سخت بود گفتنش...
میدانی چرا؟
می خواهم پرده از جادوی قلمت بردارم
تا همگان بدانند چرا
نوشته هایت قفلی است بر دروازه اشکهای من...
و تو اینگونه سرودی:

(( چگونه بنویسم منی که خود نوشته های تو ام؟
توئی که مرا در خیالت سرشتی
روحت را در من دمیدی
مرا نوشتی ، آفریدی.
من فقط عشق بودم
و در ذهن وجودت شعر بودم
تو به هر کجا که می خواستی مرا می کشاندی
و به هر سازی که دلت می زد مرا می رقصاندی
من پا به پای دستت که مرا می نوشت
بر روی لوح سبزت می دویدم
به نفس نفس می افتادم
ولی تو هنوز مرا می نوشتی ،
مرا می سرودی
خالق من بگذار
به حرمت عمری که بازیگر نقش خیالت شدم
از تو نیازی کنم!
توئی که مرا از پائیز به بهار
واز شب به صبح رساندی
و به نام "مژده صبح" به بام وحی نشاندی.
تمنای من این است که همیشه
از دست سبز تو روئیده شوم
از چشمان پاک تو خوانده شوم
و از لبان شیرین تو شنیده شوم
تا مرا می نویسی
تا روح تو در تنم جاری است
مژده صبح تو هم باقی است
مرا به خودم وا مگذار))